Omloop 2010.

Met een deelnemersveld van 40 equipes kunnen de uitzetters van de onlangs verreden Omloop zeer tevreden zijn. Niet alleen qua aantal, maar �s avonds tijdens het diner in het Duitse G�ttingen bleek dat alle deelnemers goed gestemd waren over de eerste dag, ongeacht de plek op de voorlopige uitslagenlijst. Het weer werkte op ��n behoorlijke bui na ook mee. Piet en ik hadden de eerste dag twee keer een controlepost te bemannen, waarbij de eerste de mooiste was met een mooi uitzicht over het Duitse landschap.

Zondagmorgen startten we samen met de uitzetters als meldingspost team om kwart over zeven vanaf de overnachting plaats en toen was het eerst behoorlijk mistig, maar toen wij om half 10 in Hameln aankwamen deed de zon al zijn uiterste best. Daar stonden Piet van der Veer en ik voor de laatste keer samen op controle. Wij hebben vanaf het begin (1979) vele jaren een deel van de (eerst Acht van Hellendoorn) Omloop uitgezet en latere jaren op controle gestaan, terwijl Piet ook nog de equipe foto�s maakte. De Acht van Hellendoorn is ontstaan na de splitsing van de toenmalige Tienlandenrit en de ASVH. De Acht werd verreden van vrijdagavond t/m de zaterdagmiddag, waarbij net als bij de Tienlandenrit ook �s nachts gereden werd. Later werd vanwege de veiligheid het nacht traject eruit gehaald.

Na meer dan 30 jaar is het nu aan anderen om mee te gaan genieten van een stuk autosport, waarbij de gezelligheid zeker meespeelt.

Jan Rutgers.

Omloop 2010.

In het weekend van 4 en 5 September hebben wij (Niek Olthof en Rinke Tempert) voor het eerst meegedaan met de omloop van de asvh. Nu is ons gevraagd om een stukje te schrijven voor in het clubblad over onze ervaring.

Aangezien onze vaders al de nodige ervaringen hadden beleefd bij de asvh leek het ons ook leuk om eens deel te nemen aan dit evenement. We hebben ons daarom ook ingeschreven voor de omloop. Na de oefenomloop op zondag 29 augustus waarin we eens konden kijken hoe het er aan toe gaat in zo�n puzzeltocht, mochten we op zaterdag 4 september om 08.13 starten. We hadden er zin in, en mochten gelijk beginnen met een ingetekende lijn, gelukkig was dit nog niet zo moeilijk omdat wij hier in Hellendoorn de weg wel kennen, ook vonden we bijna alle foto�s van dit eerste stuk. Eenmaal in Duitsland aangekomen zaten we direct op het goede pad, en ging het wel lekker, we vonden voor ons gevoel redelijk veel foto�s. Na de middagpauze hadden we opnieuw een ingetekende lijn, dit was wel lastig en hier vonden we dan ook niet alle foto�s, maar gelukkig hadden we wel de juiste route, die gelijk vervolgd werd met een foto-route. Dag 1 eindigde met een regelmatigheid etappe, waar we ons helaas een klein stukje verreden, en dus de nodige punten hebben laten liggen. We waren in ieder geval op tijd binnen. Om half 8 zou het eten klaar staan in de zaal, en dus zocht iedereen een plaatsje, voor het eten werd ook de tussenstand bekend, en wij stonden 16^e van 40 deelnemers, lang niet gek! En vele verbaasden! Na het eten hebben wij genoten van een heerlijke sauna en zwembad, om 23.00 uur zijn we naar een naastgelegen caf� gegaan met meerdere deelnemers. Hier was het vanzelfsprekend gezellig, en tot sluitingstijd zijn we blijven hangen, rond 02.30 lagen we eindelijk in ons bed. De volgende dag moesten we fris en fruitig aan de start staan, maar dat werd hem niet helemaal. We wilden eerst even goed ontbijten en mochten dus later van start gaan. Toen bleek onze accu ook nog eens leeg te zijn (koelbox aan laten staan, BEGINNERSFOUT), maar gelukkig was equipe Huis in �t Veld uit Raalte met hun geweldige gezinsauto; de �Mazda Premacy� er nog die ons een beetje stroom kon geven waardoor we eindelijk van start konden, een dik uur later. Dag 2 begon met een regelmatigheids etappe, en een geheime post die wij daardoor dus gemist hebben wat ons zo�n dikke 300 punten heeft gekost. Helaas, maar het was niet anders. We hadden op dag 2 dus telkens geen tijd om pauze te houden omdat we dikke vertraging hadden door de accu, na een slecht begin op dag 2 ging het rond de middag een stuk beter, we werden weer wat fitter en de meeste foto�s werden weer gevonden. We kwamen uiteindelijk wel behoorlijk te laat binnen, en zijn hierdoor een stuk gedaald in het klassement.

Al met al vonden we het een leuke ervaring, en volgend jaar zijn we zeker weer van de partij, mits onze gezondheid het toelaat. We willen Jan en Jos�, en Jan en Colette bedanken voor de mooie route, en de rest van de organisatie voor het goed verlopen evenement.

Niek Olthof en Rinke Tempert

In sport draait het om de details volgens een bekende voetballer. Deze gedachte speelde door ons hoofd in de aanloop naar de omloop (2010). Dus onder het motto "je bent nooit te oud om te leren" hadden we diverse keren onze TV afgestemd op RTL 7 waar geregeld uitzendingen gewijd werden aan toertochten: Professionele teams die aan een winters uitziende traail meededen met gelikt uitziende wagens en bijbehorend materiaal. Dit moest ons toch wel verder kunnen helpen dus erg goed opletten was het devies. En niet zonder resultaat: uit de reportages bleek dat in de tourrit alles draait om de rèkkuulèrrittie, een erg uitdagend onderdeel dat, als je het goed onder de knie hebt, veel voordeel op de ranglijst op kan leveren.

Met dit nieuw verworven inzicht gingen we zaterdagochtend vol goede moed naar "De Kroon". We hadden alles onder controle, de auto was piek fijn in orde, we hadden deze keer de rekenmachine niet vergeten, de tripteller software was geïnstalleerd en getest, de auto was afgetankt, de zon scheen en de verwachtingen voor het weekend beloofden nog meer zon. Niks kon ons nog verrassen!!!

Behalve de ingetekende lijn waar we mee mochten beginnen. De zenuwen sloegen meteen toe: Moeten we nu naar de voorkant van de Kroon of naar de achterkant. En waarom staan op het meetlatje wel vier verschillende schalen? De eerste meters gingen niet zo professioneel als we eigenlijk wel hadden gewild. Geen gillende banden, geen zelfverzekerd gezwaaid saluut, geen winnaarsblik in de ogen. Nee, twee strakke gezichten, een voort kruipende auto, schichtige blikken op zoek naar een foto – een aanknopingspunt – iets wat ons houvast kon geven dat we het goede pad te pakken hadden …. Na de eerste gevonden foto begon het vertrouwen weer terug te keren en al snel draaide het weer lekker: bij de rotonde links, dan dat weggetje rechts en dan het spoor over. En weg was het vertrouwen weer want er was in geen velden of wegen een overweg te bekennen. Dus maar weer terug en het volgende weggetje in. En weer geen overweg! Nog verder terug, langs de gevonden foto van het landelijk uitziende woonproject: dit moest dan toch wel de goeie weg zijn! Of toch niet? Toch nog maar wat verder terug en … een weggetje dat we over het hoofd hadden gezien bleek ons de das om te hebben gedaan. Een gevoel van nederigheid maakte zich van ons meester maar gelijktijdig ook een van dankbaarheid: gelukkig was het geen rèkkuulèrrittie.

Na deze, ons zelfvertrouwen ondermijnende start ging de route al snel de grens over naar Duitsland. Het was de uitzetters toch weer gelukt om schitterende, uitdagende, afwisselende weggetjes te vinden. Het routeboek zat goed in elkaar en het weer bleef de Omloop gunstig gezind.

Via diverse omzwervingen was het tijd voor de middagpauze bij een restaurant waar de ober bij de eerste equipes nog vol zelfvertrouwen en flair de bediening van hongerige Omlopers verzorgde, iets wat bij het volstromen van het terras zienderogen omsloeg in blinde paniek. Met dit toch wel vermakelijk tafereel en zittend in het zonnetje was het goed toeven bij de uitspanning. Tegen de tijd dat we weer moesten vertrekken vielen enkele druppels, te weinig om een domper op de vreugd te zetten.

Ach, en toen was er alweer een ingetekende lijn die de deelnemers danig op de proef stelde (of in ieder geval ons: het dorp leek maar twee wegen te hebben maar toch lukte het ons om daar de route kwijt te raken. Gelukkig vonden we ‘m tijdig terug en de enige gedachte die door ons hoofd schoot was: gelukkig was het geen rèkkuulèrrittie.

Tegen het eind van de middag kwam het eindpunt van de eerste dag in zicht: Göttingen. Een gevoel van opluchting maakte zich van ons meester: de uitzetters gingen ons vandaag niet verder op de proef stellen met een … oh, nee, een GMP van de familie Brouwers met de door ons gevreesde boodschap: een rèkkuulèrrittie.

Moesten we er toch aan geloven: dé uitdaging voor elke toertocht, iets waarvan we, in een vlaag van overmoed, hadden bedacht dat we ook dat wel zouden klaren maar nu moesten we het dan toch maar waar maken….. Even denken, hoe ging het nu ook alweer: snel starten om niet meteen teveel achterop te komen en daarna gewoon de route volgen, ja, ja….. En ja, het ging niet slecht. Een schitterende tocht door een natuurgebied verder kwamen we in de buitenwijken van Göttingen alwaar tot onze grote opluchting de GMP stond die het einde betekende van de rèkkuulèrrittie. Door de spanning was het met de foto’s niet helemaal gegaan zoals we gewild hadden waaruit maar weer blijkt: Op papier lijkt het zo simpel maar de praktijk is toch nog een heel ander verhaal.

’s Avonds was het, zoals gewoonlijk bij de Omloop, erg gezellig: het eten was goed, het drinken was lekker en het gezelschap was uitmuntend. En na een (verkwikkende) nachtrust waren we ’s ochtends weer vol goede moed voor de tweede etappe. Groot was dan ook onze schrik toen we bij het ophalen van de kaart de inmiddels angst inboezemende melding kregen: een rèkkuulèrrittie.

"Snel in de auto, de foto’s snel in ons opnemen, niet meteen fout rijden, niet te lang treuzelen want dan moet je weer zoveel tijd inhalen, ……. Even diep ademhalen en dan toch maar gewoon beginnen. We zien wel waar het schip strand." De gedachten buitelden over elkaar heen in onze hoofden.

En voor de tweede keer op rij ging het best goed. Ons zelfvertrouwen begon zo te groeien dat de ramen bijna open moesten om het mee te kunnen nemen. Na de verlossende mededeling dat de rèkkuulèrrittie weer voorbij was, konden we wat ontspannen.

Onze rattenvangers (in de meest positieve, complimenteuze, lieve betekenis van het woord) Jan, José, Jan en Colette leidden ons vervolgens feilloos naar Hamelen waar we onszelf maar trakteerden op een lekker stuk taart en een warme choco. Rob de Nijs, Ida Bons, Loeki Knol, Martin Brozius en Ab Hofstee hebben we er niet gezien en ook de vliegende pompoen niet maar hier moet het bekende verhaal zich hebben afgespeeld.

Na het rustmoment gingen we op weg voor het tweede deel van de dag, op weg naar MP2. We waren nog steeds goed geluimd toen we de GMP van Jan en Colette tegen kwamen. En jawel hoor: nóg een rèkkuulèrrittie!!

Nou, daarvan hadden we er al twee gehad die best goed gingen dus dat moest nu toch geen probleem zijn. En dat hebben we geweten. Al rijdend met twee equipes voor ons lieten we ons zo van de wijs brengen dat we een afstand verkeerd hadden geklokt, in een gewone (onbelangrijke) situatie een route aanwijzing zagen en vervolgens te vroeg de volgende opdracht in het routeboek uitvoerden. En toen kwam er een stuk van ruimschoots 10 km. "Zitten we goed …. Of toch niet … geen andere equipes in zicht …. Dus zeker goed ….. of toch niet ….. nee, de volgende situatie klopt niet, dus terug. Oh, nee, in een rèkkuulèrrittie is dit killing!!"

Uiteindelijk hebben we de route weer teruggevonden maar het tijdverlies was gigantisch. Gelukkig waren Jan en Colette nog niet vertrokken. Er was allen geen tijd om al te veel na te denken en de stress te laten wegvloeien want we hadden voor de rest van de rit tot MP2 geen seconde over: Geen tijd om fout te rijden, geen tijd om een situatie of potentiële foto even wat beter te bekijken, geen tijd voor pauzes, niks van dit alles. Alleen maar spanning en de twijfel of we wel binnen de tijd bij MP2 zouden belanden. De opluchting was dan ook groot toen MP2 in zicht kwam en we op het laatste nippertje de kaart nog binnen de tijd konden inleveren.

De rest van de rit was het zelfvertrouwen ver te zoeken: zo’n fout! De ramen konden weer dicht want het beetje wat we nog hadden moest niet per ongeluk wegwaaien J . De analyse van deze desastreuze wending in onze rit was: overmoed. We dachten dat we alles wisten, dat we perfect voorbereid waren en dat onze, van de professionals opgedane kennis over de crux van elke rit, de rèkkuulèrrittie, ons figuurlijk vleugels zou geven. Wát een misrekening! Bij Hancate werd de teleurstelling gelukkig al snel weer weggedrukt door het gevoel dat je krijgt van een leuke, uitdagende, mooie rit die zonder nare incidenten weer tot een goed einde is gebracht.

We willen daarom de uitzetters (José, Colette, Jan en Jan), de bemanningen van de (G)MP’s, de mensen in de organisatie die vaak op de achtergrond opereren (wedstrijd administratie, ASVH bestuur en vrijwilligers, etc) en al die mensen die alle equipes en entourage gedurende het weekend aan alle kanten in de watten leggen (hotels, restaurants, kroegen, bars, etc) heel erg bedanken voor een leuk, inspannend, uitdagend maar vooral erg gezellig weekeinde. En niet alleen de organisatie maar ook alle andere deelnemers want de rit wordt gezellig door iedereen die er aan mee doet. Jullie brengen de sfeer, de rivaliteit (met een knipoog), de sportiviteit, de lol, de……

Daarom: allemaal, hartelijk dank en we zien alweer uit naar de volgende Omloop.

Oh ja, en de volgende keer doen we niet meer zo moeilijk en zo kak-chique: we gaan weer gewoon een regelmatigheid rijden en nooit meer een rèkkuulèrrittie.

Yvonne en Klaes